۱۴. روی‌کردها (وجه‌ها)یِ بندِ فعلی

rooykardhaye bande feli

روی‌کردِ بندِ فعلی نشان‌گرِ دیدگاهِ گوینده به کنشی‌ست که در آن بندِ فعلی نهفته است.

در زبانِ پارسی به گونه‌هایِ زیر از روی‌کردِ بندِ فعلی بر می‌خوریم:


روی‌کردِ بندِ فعلی را می‌توان بیشتر به یاریِ الگویِ ساختاری‌اش باز شناخت. استثناءِ بزرگِ این دستور، به کار گیریِ بنِ نقلی در نقشِ گزاره (در هم‌پایگیِ زنجیره‌ای) است، که در آن روی‌کردِ بنِ نقلی برابر با روی‌کردِ گزاره‌یِ هم‌وندِ دوم می‌باشد (نگاه کنید به جستارِ ۱۲×۴×ب.):

کفش‌های‌م را پوشیده (روی‌کردِ گزارشی) به راه افتادم.

اگر کفش‌های‌م را پوشیده (روی‌کردِ التزامی) به راه بیافتم، شاید به او برسم.

کفش‌های‌تان را پوشیده (روی‌کردِ درخواستی) به راه بیافتید!

پاسخ دهید